Ik ben Simone, Michelle is mijn tweede naam. Mijn vader was fotograaf; het was helemaal niet mijn bedoeling om hem achterna te gaan. Maar aan het einde van mijn studie journalistiek kon ik niet anders. Fotografie had me al lang bij de kladden gegrepen. Ik kon wel doen alsof ik schrijver was, maar ik wilde verhalen vertellen met beelden.

 

Inmiddels ben ik ruim een decennium verder. Bijna 30, getrouwd met de liefste en grappigste man ooit, en moeder van de 5-jarige Tom. Net zo eigenwijs is als ik, en net zo’n lolbroek als z’n vader.

 

Ik ben er dagelijks dankbaar voor dat ik mijn brood verdien met iets waar ik zó blij van word.

 

Inspiratie vind ik op veel plekken. In andere mensen, in steden, in natuur, in heel veel muziek. En in het werk van fotojournalisten als James Nachtwey.

You don't make a photograph just with a camera. You bring to the act of photography all the pictures you have seen, the books you have read, the music you have heard, the people you have loved. - Ansel Adams

Heerlijkste dingen? Mijn zoontje die eens zeldzaam dicht tegen me aankruipt op de bank. De eerste lentezon. Bloeiende brem op Griekse heuvels. De vegan taartjes die Eelke maakt. Afleveringen Gilmore Girls. Ontbijten met de zaterdagkrant terwijl er een favoriete plaat op staat. Een kat op schoot. De Japanse sierkers op de hoek van onze straat. Een opgieting in de sauna. Humans of New York. Lachbuien.

 

Ik heb héél hard koffie nodig in de morgen. Maar ik ben niet zo erg als mijn man, die nauwelijks praat tot hij zijn tweede kop op heeft. (Ons zoontje zit trouwens anders in elkaar. Die wil om 07.00 uur ’s ochtends pakkertje spelen.) Ik geniet van rust – de stilte in een bibliotheek, of heel vroeger die typische sfeer van een tentamen. Tijdens een avondje strijken krijg ik de beste ideeën.

 

Ik ben een idealist en een dromer. Ik geloof dat ieder mens de wereld een stukje mooier kan maken. Ik ben geïnteresseerd in wat anderen drijft, hoe ze leven, wie ze zijn. Ik ben niet zo extravert als ik zou willen – niet diegene die op elk feestje nieuwe vrienden maakt – maar ik ben open, oprecht en een goede luisteraar. Fotograferen doe ik met gevoel; ik wil mensen raken met mijn foto’s.

 

Ten diepste wil ik met mijn beelden laten zien hoe mooi mensen zijn en hoe waardevol onze relaties. Er is niets kostbaarder dan de mensen om ons heen.

 

Ik kijk ernaar uit om jullie te leren kennen!

 

Liefs,

 

Simone

Ik ben Simone, Michelle is mijn tweede naam. Mijn vader was fotograaf; het was helemaal niet mijn bedoeling om hem achterna te gaan. Maar aan het einde van mijn studie journalistiek kon ik niet anders. Fotografie had me al lang bij de kladden gegrepen. Ik kon wel doen alsof ik schrijver was, maar ik wilde verhalen vertellen met beelden.

 

Inmiddels ben ik ruim een decennium verder. Bijna 30, getrouwd met de liefste en grappigste man ooit, en moeder van de 5-jarige Tom. Net zo eigenwijs is als ik, en net zo’n lolbroek als z’n vader.

 

Ik ben er dagelijks dankbaar voor dat ik mijn brood verdien met iets waar ik zó blij van word.

 

Inspiratie vind ik op veel plekken. In andere mensen, in steden, in natuur, in heel veel muziek. En in het werk van fotojournalisten als James Nachtwey.

You don't make a photograph just with a camera. You bring to the act of photography all the pictures you have seen, the books you have read, the music you have heard, the people you have loved. - Ansel Adams

Heerlijkste dingen? Mijn zoontje die eens zeldzaam dicht tegen me aankruipt op de bank. De eerste lentezon. Bloeiende brem op Griekse heuvels. De vegan taartjes die Eelke maakt. Afleveringen Gilmore Girls. Ontbijten met de zaterdagkrant terwijl er een favoriete plaat op staat. Een kat op schoot. De Japanse sierkers op de hoek van onze straat. Een opgieting in de sauna. Humans of New York. Lachbuien.

 

Ik heb héél hard koffie nodig in de morgen. Maar ik ben niet zo erg als mijn man, die nauwelijks praat tot hij zijn tweede kop op heeft. (Ons zoontje zit trouwens anders in elkaar. Die wil om 07.00 uur ’s ochtends pakkertje spelen.) Ik geniet van rust – de stilte in een bibliotheek, of heel vroeger die typische sfeer van een tentamen. Tijdens een avondje strijken krijg ik de beste ideeën.

 

Ik ben een idealist en een dromer. Ik geloof dat ieder mens de wereld een stukje mooier kan maken. Ik ben geïnteresseerd in wat anderen drijft, hoe ze leven, wie ze zijn. Ik ben niet zo extravert als ik zou willen – niet diegene die op elk feestje nieuwe vrienden maakt – maar ik ben open, oprecht en een goede luisteraar. Fotograferen doe ik met gevoel; ik wil mensen raken met mijn foto’s.

 

Ten diepste wil ik met mijn beelden laten zien hoe mooi mensen zijn en hoe waardevol onze relaties. Er is niets kostbaarder dan de mensen om ons heen.

 

Ik kijk ernaar uit om jullie te leren kennen!

 

Liefs,

 

Simone

• LAATSTE BLOGBERICHTEN •